دوٍٍٍٍٍٍستت دارم مهربانم

سلام به همه دوستان شب بی ستاره نویسنده این وبلاگ به علت نارسایی قلبی ۱۶روز پیش درگذشت.

لیدا واقعا توو تنهایی مرد.تا اخرین لحظه چشم به راه عشقش بود اون حتی به خودش زحمت نداد یه زنگ بهش بزنه...

خداحافظ برو عشقم برو که وقت پروازه

برو که ديدن اشکات منو به گريه ميندازه

نگاه کن آخر راهم نگاه کن آخر جادست

نميشه بعد تو بوسيد نميشه بعد تو دل بست
منو تنها بذار اينجا تو اين روزاي بي لبخند

که بايد بي تو پرپرشه که بايد از نگات دل کند
حلالم کن اگه ميري اگه دوري اگه دورم

اگه با گريه ميخندم حلالم کن که مجبورم
نگو عادت کنم بي تو که ميدوني نميتونم

که ميدوني نفسهامو به ديدار تو مديونم
فداي عطر آغوشت برو که وقت پروازه
برو که بدرقه داره منو به گريه ميندازه

برو عشقم خداحافظ برو تو گريه حلالم کن
خداحافظ برو اما حلالم کن حلالم كن 

زیـــر  بــارون  نفسـاتـــو  دوســـت  دارم

عـطـــر خـــوب، تــو رو بـارون میگیــره

بـا  تــو زندگیـــم  چــه رویــایــی  میشـــه

بـا تــو ایــن قـلـــب یخــی جــون میگیــره

دوست دارم تمــوم لحظـه هامو با تـو باشم

دوســت دارم کـه دســت گـرمـتــو بگیــرم

دوسـت دارم تمــوم خاطراتـم با تــو باشــه

دوسـت دارم تـو انتظـار تلــخ تــو بمیـــرم

دوسـت  دارم  فقـــط  چشــاتــو وا  کـنــی

تـا  ببیـنــی  کـــه  چـقــــدر دوســت  دارم

همـــه  خـوبـــی هـاتـــو  بـاور مـی کـنـــم

نمــی تــونـــم  بـی تـــو طـاقـــت  بـیـــارم

زیـــر  بــارون  نفسـاتـــو  دوســـت  دارم

اينجا يکي براي خودش تار مي زند

اينجا يکي از عاشقيش جار مي زند

اينجا غريبه ها همگي آشنا ترند

روياي دوست بر در و ديوار مي زند

لب ها به زور رژ همگي سرخ و رنگي اند

دلبر به جاي گل به سرش خار مي زند

حاکم براي عشق خودش حکم مي کند به مرگ

دل را به جرم عاشقي اش دار مي زند

واسه رفتن خیلی زوده

واسه موندن خیلی دیره

واسه داشتن نگاهت

خیلی وقت نمی گیره

دل من پر شده از گلایه ها

از سکوت و بغض خسته

از همه نداشته ها

دل من آروم نداره

از همه ستاره ها

 از نگاه آخر و با همه شکایه ها

خسته شدم از همه ی هم همه ها

از بها نه ها

ذهن من خالیست ازهر دغدغه

         خالیست از فریادهای گنگ و نامفهوم

                  آسمان خالست از ستارگان سرگردان

                          خانه ام خالیست بی تو

                                   خالی ات تنهاییم را بیشتر کرد

                                               خالی ات خاکسترم کرد

                                                        خالی ات دردمندم کرد

بی تو هیچ پرنده ای پرواز نمی کند

        بی تو دلها مرده است

                 زندگی پاییز است درها را باید بست

                         پای در این خانه نباید گذاشت

                                اینجا خانه تنهایی است خانه مرگ است

                                      خانه ایست که درد عشق نافرجامی را چشیده است

                                               خانه ایست شاهد عشق شاهد غم

                                                       شاهد مرگ...........

                                                               خانه ایست شاهد نگاههای دروغ

آجرها رنگ غم دارد

      و حوضچه آن پر است از آبهای سیاه بدگمانی

              و باغچه ای که پر است از درختان شک و تردید

                     و سایه بانی از دروغ و نفرت

                              خانه ویرانیست که دلش می خواهد

                                       غبارش را کنار بزند

                                               و زبر لب بارها و بارها می گوید

                                                       ای کاش من هم خانه عشق بودم...

آغوش تو گناه نیست

من در آغوش تو آرامش یافته ام

که هیچ گناهی با آرامش مانوس نیست

آغوش تو گناه نیست

من در آغوش تو امنیت را احساس کرده ام

که در هیچ گناهی امنیت محسوس نیست

آغوش تو گناه نیست

من در آغوش تو تمام زیبایی را لمس کرده ام

که در هیچ گناهی زیبایی ملموس نیست

پس امانم بده

که تا ابد در دل این زیبایی

يك شب در نهايت مستي

تمامي مهر و شور و عشق را مهماني بستر مي‌كنم

آن شب، فارغ از هر حجب و حجاب،

در آغوش پرحرارت تو سر مي‌كنم...

و آخر در شبي به وسعت آرزوي من،

 من و تو، ما مي‌شويم...

وشب

کلاغی است سیاه 

گشوده بال

بر بام خانه ای بی سقف

و شیار گونه هایت را با انگشتان لرزانم می پیمایم

پرندگان سینه ات با دستان بی تاب من

چه سرودها خواهند کرد  

آن دم که آرام آرام می نوازمشان

تن نمناکت یاد آورد کدامین دشت باران زده را خواهد بود

به هنگامی که عطش گونه آسمان را می نوازد

و ابریشم نفس هایت بر گونه های سرد من 

راز کدامین نسیم را

 با خود به گوش سروها خواهد رسانید

ای پیکرت هم گون ترین ترانه هستی

مرا به ساحل دستانت بشارتی ده

تو رو خدا صـدام نکن خوابتو داشتم مي ديــدم

اطلسيهاي عاشق رو از گل لبهات ميچيدم   

توروخدا صدام نکن تو خواب تو مهربونتري

دست منو ميگيري و با خود به ابرها ميبري